Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ –ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑΣ- ΚΑΘΑΓΙΑΖΕΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΘΕΩΡΕΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘ’ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ

vasilinos.wordpress.com

3-photos

Όπως είναι γνωστό, υπάρχουν τρεις καταστάσεις στην αισθητή ζωή, εντός των οποίων συγκαταριθμούνται οι άνθρωποι και τα έμβια όντα. α) Η φυσική κατάσταση, που είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, τα έμβια όντα και τα δημιουργήματα, όπως κατά φύσιν τα δημιούργησε ο Θεός. β) Η υπερφυσική κατάσταση, που υφίσταται όταν οι άνθρωποι, τα έμβια όντα, τα δημιουργήματα, εκπληρώνουν τον σκοπό της δημιουργίας, δεχόμενα την αγιαστική χάρη του Αγίου Πνεύματος. γ) Η παρά φύση κατάσταση, είναι αυτή στην οποία πίπτουν άνθρωποι, έμβια όντα και δημιουργήματα, όταν διαστραφεί η φύση τους και δεν δύναται να υλοποιηθεί ο σκοπός της δημιουργίας τους.

Φέρνω ένα απλό παράδειγμα για να γίνω κατανοητός: Ο Θεός δημιούργησε το νερό, έτσι ώστε στη φυσική του κατάσταση, με τα ζωοποιά ιχνοστοιχεία του, μέταλλα κ.λ.π., την καθαρότητά του, να ζωογονεί τον άνθρωπο και τα έμβια όντα. Η θέληση του Θεού, λοιπόν, είναι να καταστήσει αυτό το φυσικό καθάριο νερό  υπέρ φύση, με την αγιαστική δύναμη και Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Στην Ακολουθία των Θεοφανείων και του καθαγιασμού των υδάτων, ο ιερουργός και μύστης του θείου Μυστηρίου, δέεται και στη μεγάλη Ευχή, διατρανώνει: «Σήμερον τα του Ιορδάνου νάματα εις ιάματα μεταποιείται τη του Κυρίου παρουσία… Αυτός ουν, φιλάνθρωπε Βασιλεύ, πάρεσο και νυν διά της επιφοιτήσεως του Αγίου σου Πνεύματος, και αγίασον το ύδωρ τούτο. Και δος αυτώ την χάριν της απολυτρώσεως, ποίησον αυτό αφθαρσίας πηγήν, αγιασμού δώρον, αμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων αλεξιτήριον… Αγγελικής ισχύος πεπληρωμένον. Ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες, έχοιεν αυτό προς καθαρισμόν ψυχών και σωμάτων, προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον». Και η Εκκλησία βοά: «Σήμερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις· και ρήγνυται ο Ιορδάνης…». Και πάλι: «Σήμερον ο Δεσπότης ήλθεν αγιάσαι, την φύσιν των υδάτων». Έτσι λοιπόν, ο Θεός αποσκοπεί στον αγιασμό της φυσικής δημιουργίας και όχι στην υποβάθμισή της και καταστροφή της.

Τα νερά έρχονται σε παρά φύση κατάσταση, όταν λ.χ. μια εταιρεία με τις εξορυκτικές διαδικασίες της μολύνει τις θάλασσες, τους υδροφόρους ορίζοντες και γενικά τα νερά, με δηλητήρια κυανίου, υδραργύρου, αρσενικού, μολύβδου, καδμίου, νικελίου κ.λ.π., και καθιστά τα νερά αυτά ακατάλληλα προς φυσική χρήση. Με αυτό το απλό παράδειγμα γίνεται κατανοητό ότι το νερό που έχασε τις φυσικές ζωοποιές του ιδιότητες και δεν είναι πλέον κατάλληλο ούτε για τη φυσική του χρήση, πολλώ μάλλον δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αγιασμό και οι δηλητηριώδεις ιδιότητες που οικειοθελώς του προσδώσαμε δεν εξαλείφονται με τον Αγιασμό, όπως δεν μπορεί ένα κύπελλο ούρων να αγιασθεί. Πολύ σοφά ο στρατηγικός αναλυτής κ. Λυγερός, στην ομιλία του στην Αλεξανδρούπολη, είπε ότι μία επιφανειακή εξόρυξη χρυσού αφήνει πίσω της ένα σεληνιακό τοπίο, με τη διαφορά όμως ότι στο έδαφος της σελήνης εάν υπάρξει νερό το έδαφος καλλιεργείται, ενώ στο σεληνιακό τοπίο που αφήνουν πίσω τους οι εταιρείες, τα εδάφη είναι άκρως ρυπασμένα (βλ. άρθρο μας για Λαύριο της 15-9-14, με τίτλο: «ΛΑΥΡΙΟ- ΕΝΑΣ “ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΣ” ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»).

Ο Θεός, λοιπόν, ευδοκεί στο φυσικό νερό και με την αγιαστική Του χάρη το αγιάζει. Σε καμμία περίπτωση δεν ευδοκεί στην παρά φύση κατάσταση, στην οποία περιέρχεται ο έμβιος κόσμος χάριν της κακής φρόνησης και προαιρέσεως των ανθρώπων, οι οποίοι δεν σέβονται την περιβάλλουσα κτίση ως καλοί ένοικοι ή έμπιστοι διαχειριστές, αλλά την αντιμετωπίζουν ως κτήση τους. Ο Θεός αναπαύεται όπου υπάρχει ορθοδοξία,  η οποία συνοδεύεται απαραιτήτως από ορθοπραξία. Εάν λείπει ένα εκ των δύο, ο Θεός δεν αναπαύεται.

Τη φύση στα έμβια όντα τη χάρισε ο Θεός. Το εάν θα αναχθούν στην υπέρ φύση κατάσταση ή θα εμπέσουν στην παρά φύση, αυτό εξαρτάται απολύτως από την προαίρεση του πνεύματος του ανθρώπου, που ως αυτεξούσιος κλίνει την προαίρεσή του ελεύθερα όπου αυτός θέλει, χωρίς να εκβιάζεται ούτε από τον Θεό για το υπέρ φύσιν ούτε από τον διάβολο για το παρά φύσιν .

Το εάν λοιπόν το νερό θα παραμείνει κατά φύση ή υπέρ φύση ή θα καταστεί παρά φύση, είναι καθαρά θέμα της προαίρεσης του πνεύματος του ανθρώπου και συνεπώς είναι πρωτίστως και κυρίως θέμα πνευματικό και δευτερευόντως πολιτικό, ιδεολογικό κ.λ.π. Ως πνευματικό λοιπόν θέμα πρωτίστως και κυρίως, αφορά τον Δημιουργό της κτίσεως, ο Οποίος πέραν των εντολών που έχει δώσει να τηρούμε και να πορευόμαστε, εκφράζεται και διά της Εκκλησίας Του.

Θα έχετε φυσικά όλοι υπ’όψιν σας ότι μία εκ των βασικών εντολών που έδωσε στους μαθητές Του και σε όσους θέλουν να Τον ακολουθούν, είναι: «9 μη κτήσασθε χρυσόν, μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών» (Ματθ.ΚΙ΄,στχ.9). Και αυτό τηρούντες οι μαθητές και Απόστολοί Του, έλεγαν στους ανθρώπους: «6 αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι· ό δε έχω τούτο σοι δίδωμι· εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει» (Πραξ. κεφ.Γ΄,στχ.9). Τα υπόλοιπα φρονούμε ότι είναι ευκόλως εννοούμενα, και οι μη τηρούντες αυτά είναι φιλάργυροι και μη μαθητές του Χριστού, καθ’ότι και ο Απ. Παύλος διδάσκει: «5 αφιλάργυρος ο τρόπος, αρκούμενοι τοις παρούσιν· Αυτός γαρ είρηκεν· ου μη σε ανώ ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω» (κεφ.ΙΓ΄ προς Εβραίους).

Μη θέλοντας προς το παρόν να επεκταθώ άλλο επί του θέματος προσωπικά, κρίνω σκόπιμο να σας υπομνήσω τι κατά καιρούς είπαν ταγοί της εκκλησίας μας. Γεγονός πάντως είναι ότι η απερίσκεπτη εκμετάλλευση, η υπερκατανάλωση, η εξάντληση των υλικών αποθεμάτων και η τεράστια μόλυνση, σηματοδοτούν πλέον την αρχή του τέλους ενός πολιτισμού που βάζει πλέον ημερομηνία λήξης στον πλανήτη γη και που δεν μπόρεσε να συλλάβει και να εμπνεύσει το ορθό νόημα της Δημιουργίας και της ύπαρξης της ζωής. Τώρα η κτίση που υποφέρει τα αποτελέσματα της ανθρώπινης δυναστείας και απληστίας, έχει αρχίσει να ανταποδίδει την «ύβρη» που δέχεται και να είμαστε σίγουροι ότι τα ανταποδοτικά τέλη της κτίσης, που λεπτομερώς περιγράφονται στο ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως, θα είναι και άκρως οδυνηρά και υπέρογκα. Η θνητότητά μας, σε συνδυασμό με την αδυναμία της κρίσης μας, μας συνιστούν ορθά να μην οδηγούμε τα έμβια όντα και τα δημιουργήματα στην παρά φύση κατάσταση, να μη δημιουργούμε βλάβες μη αναστρέψιμες σε ό,τι –λανθασμένα φρονώντας- επιλέγουμε να θεωρούμε ιδιοκτησία μας κατά τη σύντομη διαμονή μας πάνω σε τούτη τη γη. Δεν μας έχει δοθεί απεριόριστη εξουσία πάνω στην πλάση. Είμαστε  απλώς διαχειριστές της κοινής κληρονομιάς και όχι ιδιοκτήτες προσωπικής μας περιουσίας.

Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω στην αγάπη σας λίγα σταχυολογήματα από λόγους της σχέσης μας με το περιβάλλον από πνευματικούς ταγούς της εκκλησίας μας, ώστε να εντρυφήσουμε στο ορθόδοξο πνεύμα, για να δυνηθούμε να πράξουμε και ορθά· η ορθοδοξία είναι απολύτως ενωμένη με την ορθοπραξία.

Λόγοι του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίου

patriarxio

Παραθέτουμε κάτωθι απόσπασμα από συνέντευξη του Πατριάρχη στο έγκυρο περιοδικό-έκδοση του WWF Ελλάς «Ζωντανός Πλανήτης», που δόθηκε το φθινόπωρο 2006, με την επιμέλεια της Θεοδότας Νάντσου, Συντονίστριας Δράσεων Πολιτικής. Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να τη δείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://old.eyploia.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1495

«(Ερώτηση νο.1): 1.Παναγιώτατε, ο κόσμος στην Ελλάδα συχνά αντιμετωπίζει με έκπληξη την ενασχόληση της Εκκλησίας με την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης. Πολλοί μάλιστα θεωρούν πως η Εκκλησία θα έπρεπε να ασχολείται μόνο με αμιγώς πνευματικά ζητήματα. Ποια είναι η δική σας απάντηση;

(Απάντηση Παναγιωτάτου): Διά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ο κόσμος είναι κτήσις Θεού, όπως και ο άνθρωπος. Ως κτίσις Θεού, ο φυσικός κόσμος πρέπει να είναι σεβαστός και αγαπητός από τους ανθρώπους, δεδομένου ότι ημείς οι άνθρωποι έχουμε πλασθεί υπό του Θεού ως λειτουργοί και οικονόμοι της κτίσεως. Ακριβώς, λοιπόν, δι’ αυτό η Εκκλησία μας θεωρεί πνευματικόν ζήτημα την στάσιν μας απέναντι της κτίσεως, όπως και την στάσιν μας απέναντι των συνανθρώπων μας, και ενδιαφέρεται εξίσου διά τας γήϊνους και διά τας μεταφυσικάς διαστάσεις της ανθρωπίνης υπάρξεως. Όπως, άλλωστε, έχουν προ αιώνων διατυπώσει οι Άγιοι Πατέρες, όλα αυτά είναι αλληλένδετα («πάντα της αλλήλων χρείας δεόμενα και ταις παρ’αλλήλων επικουρίαις συνιστάμενα»/Μέγας Αθανάσιος). Ήδη, από του 4ου αιώνος διεπίστωναν, λοιπόν, οι Πατέρες ότι έκαστον τεμάχιον της κτίσεως, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, είναι αλληλένδετον προς τα άλλα. Αυτός, άλλωστε, δεν είναι και ο ορισμός της οικολογικής ισορροπίας τον οποίον οι επιστήμονες οικολόγοι προτάσσουν εις τας ημέρας μας ως υψίστην αρχήν;

Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν αρνείται ότι είναι ανθρωποκεντρική, καθώς ο άνθρωπος είναι ο «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν Θεού» φροντιστής της δημιουργίας. Εξ΄όλων των πλασμάτων της κτίσεως, μόνον ο άνθρωπος έχει προικισθεί μετά της ικανότητος του λόγου, της συνειδητής δηλαδή επιλογής μεταξύ σεβασμού προς τα περιβάλλοντα στοιχεία του φυσικού κόσμου ή της καταχρήσεώς των. Υπό το πρίσμα, λοιπόν τούτο, η Εκκλησία γρηγορεί, καλεί και προσκαλεί έκαστον άνθρωπον, κυρίως τους πιστούς, να εργάζονται και να φυλάττουν την επίγειον δημιουργίαν και να μη μετατραπούν εις ανευθύνους χρήστας του φυσικού μας κόσμου.

(Ερώτηση νο.2): 2.Πώς αντιμετωπίζει η Εκκλησία τις πράξεις υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος; Κρίνει ότι αποτελούν αμάρτημα;

(Απάντηση Παναγιωτάτου): Ναι, είναι αμαρτία. Και μάλιστα με καθολικά καταστρεπτικά αποτελέσματα. Αρκεί να αναλογισθώμεν ότι αι συνέπειαι των πράξεων αι οποίαι αποβαίνουν εις βάρος του περιβάλλοντος επηρεάζουν δυσμενώς το σύνολον των εμβίων όντων και όχι απλώς ένα ή δύο ανθρώπους, διότι, όπως γνωρίζομεν, όλα τα στοιχεία του κόσμου μας είναι αλληλοεξαρτώμενα. Υπάρχει όμως και μία επί πλέον διάστασις εις την οικολογικήν καταστροφήν και αφορά την αφαίρεσιν εκ των μελλοντικών γενεών της ευκαιρίας να ζήσουν τον όμορφο κόσμο του Θεού εις μίαν υγιά και ισορροπημένην κατάστασιν. Διά τον λόγον αυτόν καθίσταται εξόχως σημαντική και επείγουσα η δραστηριοποίησις της Εκκλησίας, ώστε κατά το δυνατόν να αποφευχθεί περαιτέρω κατάχρησις και φθορά  του κόσμου, τον οποίον η ανθρωπότης έχει κληθεί να φυλάσση και όχι να καταστρέφει. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι θεοποιούμεν ή λατρεύομεν την κτίσιν. Την προστατεύομεν ως χρήσιμον δώρον του Θεού προς τον άνθρωπον».

                                                —————————-

Την 1-9-2005 ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέδωσε την υπ’αριθ. 847 εγκύκλιο, με αφορμή την ημέρα της προσευχής υπέρ του φυσικού περιβάλλοντος, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Ασφαλώς η γη επλάσθη κατάλληλος δια την εν αυτή κατοίκησιν των ανθρώπων και ετάχθη υπό του Θεού εις εξυπηρέτησιν των αναγκών αυτών. Οι άνθρωποι όμως δεν αντλούμεν εξ αυτής εν μέτρω τα αναγκαία, ώστε να διατηρηθή η παραγωγική αυτής ικανότης, αλλά συμπεριφερόμεθα προς αυτήν φονικώς. Αντλούμεν τόσα πολλά και κατά τόσον βάναυσον τρόπον, ώστε εξαντλούμεν τας δυνατότητας αυτής και καταστρέφομεν την μελλοντικήν παραγωγήν. Ομοιάζομεν προς αυτούς οι οποίοι από πλεονεξίαν προς συγκέντρωσιν ξυλείας καταστρέφουν και το δένδρον και το δάσος και ούτω στερούν εαυτούς από της δυνατότητος να εσοδεύσουν εις το μέλλον άλλην ξυλείαν. Είναι γνωστόν από την ιστορίαν ότι εις πολλάς περιοχάς της γης εις τας οποίας ανεπτύχθη πολιτισμός, επηκολούθησεν η ερημοποίησις. Αυτό το φαινόμενον της ερημοποιήσεως, το οποίον εις παλαιοτέρας εποχάς εξελίσσετο βραδέως, εις την εποχήν μας εξελίσσεται ταχύτατα. Ολόκληροι περιοχαί πέριξ ρυπογόνων εργοστασίων και βιομηχανικών ζωνών με τοξικάς εκπομπάς έχουν ήδη νεκρωθή και αι νεκρωμέναι εκτάσεις διαρκώς διευρύνονται. Τεράστιαι ζώναι έχουν αποψιλωθή διά να παραδοθούν εις την καλλιέργειαν, διά δε της χρήσεως τοξικών ζιζανιοκτόνων έχει καταστραφή κάθε άλλη βλάστησις, πλην της επιθυμητής και καλλιεργουμένης. Τα μη διασπώμενα τοξικά φυτοφάρμακα εισέρχονται εις το κύκλωμα του ύδατος και μολύνουν τας πηγάς και τους ποταμούς με βαρείας συνεπείας διά την υγείαν του ανθρώπου. Η πλεονεξία και η αδιαφορία διά τας επιπτώσεις των χρησιμοποιουμένων μεθόδων και υλικών εκδικείται. Ενώ οι άνθρωποι εργαζόμεθα εντατικώς διά να αυξήσωμεν τας παραγωγικάς δυνατότητας του πλανήτου μας, ταυτοχρόνως και αντιφατικώς καταστρέφομεν αυτάς. Οι αστροναύται οι οποίοι είδον προσφάτως συνολικώς και εξ αποστάσεως την γην κατά την πέριξ αυτής κίνησίν των επέστησαν εις όλην την ανθρωπότητα την προσοχήν της επί του γεγονότος ότι τεράστιαι επιφάνειαι αυτής έχουν αποψιλωθή και προετοιμάζουν μεγάλης εκτάσεως ερημοποιήσεις………. Η Μήτηρ Εκκλησία, έχουσα αίσθησιν των κινδύνων οι οποίοι επαπειλούν την γην και το πέριξ ημών φυσικό περιβάλλον, τόσον από τας φυσικάς συνεπείας των ανθρωπίνων ενεργειών, όσον και κυρίως από τας ηθικάς επιπτώσεις των ανθρωπίνων εγκλημάτων, καθιέρωσε την 1ην Σεπτεμβρίου ως ημέραν προσευχής διά το περιβάλλον. Η προσευχή εξιλεώνει τον Θεόν, αλλ’ισχύει εν προκειμένω και το των αρχαίων «συν Αθηνά και χείρα κίνει», όπερ αγιογραφικώς εκφράζεται διά της φράσεως «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», εις την οποίαν το βάρος πίπτει εις το «ενεργουμένη», δηλαδή συνοδευομένη από ανάλογον ενέργειαν του υπέρ ου η δέησις. Διότι δεν δικαιώνεται ο λέγων «Κύριε, Κυριε», αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Θεού. Και εν προκειμένω είναι σαφές ότι το θέλημα του Θεού είναι η διατήρησις της αειφορίας των φυσικών πόρων, ο σεβασμός προς την φυσικήν δημιουργίαν του Θεού και προς τας μελλούσας γενεάς και η αναστροφή της καταστρεπτικής συμπεριφοράς μας προς το χαρισθέν εις ημάς υπό του Θεού καλόν λίαν φυσικόν περιβάλλον».

Ολόκληρη την εγκύκλιο με αριθ. Πρωτ. 847, μπορείτε να τη βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:  http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=555&tla=gr

                                                ——————————–

Την 1-9-2004 ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέδωσε την υπ’αριθ. πρωτ. 709 Πατριαρχική εγκύκλιο, με αφορμή την ημέρα της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Είναι πάντοτε η ευκολωτέρα προσέγγισις να αιτιώμεθα την Δυτικήν εξέλιξιν και τεχνολογικήν πρόοδον διά τα κατά τα οποία αντιμετωπίζομεν εις τον κόσμον ημών. Και είναι πάντοτε πειρασμός να πιστεύωμεν ότι κατέχομεν την λύσιν προβλημάτων τα οποία όλοι αντιμετωπίζομεν σήμερον ή να αγνοώμεν τον επικείμενον κίνδυνον που αντιμετωπίζομεν παγκοσμίως. Εκείνο όπερ είναι δυσκολώτερον –και όμως ταυτοχρόνως και εντιμότερον- είναι να διακρίνωμεν το μέτρον κατά το οποίον ημείς οι ίδιοι αποτελούμεν μέρος αυτού τούτου του προβλήματος. Όπως, πόσοι εξ ημών εξετάζομεν τας τροφάς τας οποίας καταναλίσκομεν, τα αγαθά τα οποία αγοράζομεν, την ενέργειαν την οποίαν σπαταλώμεν, ή τας συνεπείας του προνομιακού τρόπου ζωής μας; Πόσον συχνά αφιερώνομεν τον χρόνον μας διά να εξετάσωμεν μετά προσοχής τας επί καθημερινής βάσεως επιλογάς ημών είτε ως άτομα, είτε ως θεσμοί, είτε ως ενορίαι, είτε ως κοινότητες, είτε ως κοινωνίαι και ακόμη και ως έθνη;

Σπουδαιότερον τούτου: άραγε πόσοι από τους Ορθοδόξους κληρικούς μας είναι προητοιμασμένοι να αναλάβουν ηγετικόν ρόλον εις θέματα αφορώντα εις το περιβάλλον; Πόσαι εκ των Ορθοδόξων ενοριών και κοινοτήτων μας είναι προητοιμασμέναι να υλοποιήσουν την γνώσιν που συνεσωρεύσαμεν τα τελευταία έτη, εφαρμόζουσαι εις τας εαυτών κοινότητας οικολογικάς αρχάς; Πώς αι αποφάσεις οιασδήποτε τοπικής κοινότητος και ενορίας αντανακλούν επί πρακτικού και απτού επιπέδου την εμπειρίαν την οποίαν απεκτήσαμεν επί θεωρητικού επιπέδου;

Εις εποχήν κατά την οποίαν η πληροφορία είναι ευκόλως προσιτή εις ημάς, δεν υπάρχει ασφαλώς καμμία δικαιολογία δι’ άγνοιαν ή αδιαφορίαν. Το να παραβλέπωμεν σημαίνει να κλείωμεν τους οφθαλμούς μας ενώπιον μιας πραγματικότητος η οποία είναι πάντοτε παρούσα και διαρκώς αυξανομένη. Προγενέστεραι γενεαί και πολιτισμοί ίσως να μη συνειδητοποίουν τας επιπτώσεις των πράξεων αυτών. Ουχ ήττον, σήμερον, ίσως είπερ ποτέ άλλοτε, ευρισκόμεθα εις μίαν μοναδικήν θέσιν. Σήμερον, ιστάμεθα εις εν σταυροδρόμιον, ήτοι εις εν σημείον επιλογής του σταυρού τον οποίον οφείλομεν να άρωμεν. Διότι, σήμερον, έχομεν πλήρη επίγνωσιν των οικολογικών και παγκοσμίων συνεπειών των αποφάσεων και πράξεων ημών, ασχέτως του πόσον μικραί ή ασήμαντοι ημπορούν να είναι αύται.

Ελπίζομεν ειλικρινώς και διακαώς προσευχόμεθα, όπως εις τα επόμενα έτη ολονέν και περισσότεροι εκ των Ορθοδόξων πιστών ημών αναγνωρίζουν την σπουδαιότητα μιας σταυροφορίας διά το περιβάλλον ημών, το οποίον τόσον εγωιστικώς έχομεν παραμελήσει. Αυτό το όραμα είμεθα πεπεισμένοι ότι μόνον οφέλη θα προσπορίση εις τας επερχομένας γενεάς, αφήνοντας εις αυτάς έναν καθαρώτερον και καλύτερον κόσμον. Το οφείλομεν εις τον Δημιουργόν μας. Και το οφείλομεν εις τα τέκνα ημών».

Ολόκληρη την εγκύκλιο με αριθ. Πρωτ. 709, μπορείτε να τη βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=477&tla=gr

patriarxis

Την 1-9-2008 ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέδωσε την υπ’αριθ. πρωτ. 1091 Πατριαρχική εγκύκλιο, διά της οποίας μεταξύ άλλων αναφέρει:

«…. Οφείλομεν να είπωμεν ότι η σήμερον προβαλλομένη πνευματική και ηθική διάστασις του οικολογικού προβλήματος, συνιστά, είπερ ποτε και άλλοτε, κοινήν συνείδησιν πάντων των ανθρώπων, ιδιαιτέρως των νέων, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, συνειδητοποιούν ότι σύμπασα η ανθρωπότης έχει κοινήν μοίραν. Ολονέν μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων κατανοεί ότι η καταναλωτική των συμπεριφορά, η προσωπική εκάστου συμβολή εις την παραγωγήν συγκεκριμένων προϊόντων ή η απόρριψις ετέρων άπτεται ευρυτέρων παραμέτρων εχουσών ου μόνον ηθικήν αλλά και εσχατολογικήν διάστασιν. Ολονέν μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων αντιλαμβάνεται ότι η αλόγιστος χρήσις των φυσικών πόρων, η άμετρος κατανάλωσις ενεργείας, συμβάλλει εις την κλιματικήν αλλαγήν, επίπτωσιν έχουσαν εις την ζωήν και την ύπαρξιν του συνανθρώπου, του πλησίον, της εικόνος του Θεού, και ως εκ τούτου αποτελεί αμάρτημα. Ολονέν και περισσότεροι άνθρωποι χαρακτηρίζουν ως εναρέτους ή φαύλους αυτούς οι οποίοι αντιστοίχως χειρίζονται ευλόγως ή παραλόγως τα πράγματα της κτίσεως. Αντιστρόφως, όμως, ανάλογος προς την ευαισθητοποίησιν των ανθρώπων επί του οικολογικού προβλήματος τυγχάνει, δυστυχώς, η εικών την οποίαν εμφανίζει σήμερον ο πλανήτης μας. Ιδιαιτέρως ανησυχητικόν είναι το γεγονός ότι τα πτωχότερα και πλέον ευάλωτα μέλη της ανθρωπίνης κοινωνίας υφίστανται τας συνεπείας περιβαλλοντικών προβλημάτων τα οποία αυτά δεν εδημιούργησαν. Από της Αυστραλίας μέχρι του Κέρατος της Αφρικής καταφθάνουν πληροφορίαι περί παρατεταμμένης ανομβρίας, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την ερημοποίησιν ευκράτων και παραγωγικών άλλοτε περιοχών και την εξ αυτής απειλήν των εκείσε κατοικούντων πληθυσμών εκ του φάσματος της πείνης και της δίψης. Από της Λατινικής Αμερικής μέχρι της καρδίας της Ευρασίας λαμβάνομεν αναφοράς περί της τήξεως των παγετώνων από τους οποίους εκατομμύρια ανθρώπων εξαρτώνται διά την προμήθειαν ύδατος………   Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, Γνωρίζομεν  ότι η κτίσις, ως συμπεσούσα μετά του πεπτωκότος εκ του αρχαίου κάλλους ανθρώπου, συνωδίνει και συστενάζει· γνωρίζομεν,  επί πλέον, ότι η κατά χρήσιν, η κατά παρέκκλισιν, η παραβατική και εγωϊστική συμπεριφορά του  ανθρώπου συμβάλλει εις την καταστροφήν της συμπασχούσης και συνυποκειμένης εις την φθοράν του κτιστού φύσεως· γνωρίζομεν ότι η καταστροφή αύτη συνιστά εν τη πράξει αυτοκαταστροφήν, διό και καλούμεν πάντα άνθρωπον, οιασδήτινος ιδιότητος, να μένη εις την κατά φύσιν χρήσιν όλων των κτισμάτων της δημιουργίας “ευχαριστών τω ποιήσαντι και δεδωκότι αυτώ τα πάντα Θεώ”, Ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων».

Ολόκληρη την εγκύκλιο με αριθ. Πρωτ. 1091, μπορείτε να τη βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=970&tla=gr

                                                ——————————

Σε μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη προς το περιοδικό «Ο ΔΡΟΜΟΣ» του Δήμου Βασιλικών, Θεσ/νικη 15-9-2003, μεταξύ άλλων αναφέρει:

«(…) Σκοπούμεν δε, συν Θεώ, να μη δώσωμεν ανάπαυσιν τοις κροτάφοις και ύπνον τοις οφθαλμοίς ημών, προκειμένου να εργασθώμεν, το καθ’ημάς, το αύριον του περιβάλλοντος κόσμου να γίνη καλλίτερον από το χθες. Η γη, η θάλασσα, η ατμόσφαιρα κα πάντα τα εν αυτοίς, άνθρωπος, ζώα, πτηνά, ιχθείς, δένδρα, άνθη, φυτά, ύδωρ, όλα τα στοιχεία της Δημιουργίας του Θεού να ευρίσκωνται εις κατάστασιν κατά φύσιν και ουχί παρά φύσιν, συμφώνως προς το πρόγραμμα και το σχέδιον του Δημιουργού. Ο άνθρωπος δε, η κορωνίς της Δημιουργίας, εκ του κατά φύσιν, θα δύναται τότε ευκολώτερον να αναχθή, χάριτι Θεού, εις το υπέρ φύσιν, εις την θέωσιν. Τα πάντα να επανέλθουν εις το “καλά λίαν” της Γενέσεως.

Ταύτα λέγοντες ήκιστα είμεθα ονειροπόλοι ή αιθεροβάμονες. Γνωρίζομεν τας δυσκολίας και τα εμπόδια. Γνωρίζομεν ότι ταπεινά και χθαμαλά συμφέροντα αντιστρατεύονται και θα αντιστρατεύονται εις την προσπάθειαν ημών δι’έναν κόσμον καλλίτερον, όπως τον θέλει ο Θεός. Όμως αι δυσκολίαι δεν μας πτοούν. Η προσπάθεια ημών δι’ εν περιβάλλον υγιές και καλόν λίαν, δεν είναι αυτόνομος, ως πολλών περιβαλλοντιστών, αλλ’ ερείδεται από αγιογραφικών και θεολογικών θεμελίων, επί του θελήματος του Θεού, τον Οποίον και έχομεν σύμμαχον, εις την δόξαν δ’Αυτού και κατατείνει πάσα ενέργεια και πρωτοβουλία ημετέρα….».

                                                ——————————

Εις δε την ομιλία του στην Αβάνα της Κούβας, ανέφερε:

«Εν πρώτοις οφείλομεν να διευκρινίσωμεν ότι το ενδιαφέρον ημών προσωπικώς και του Οικουμενικού Πατριαρχείου διά το περιβάλλον, δεν απορρέει από μίαν στάσιν ειδωλοποιήσεως αυτού, ως συμβαίνει παρά τισι των οικολόγων, αλλά από την πίστιν ότι τούτο, ως και ολόκληρος ο φυσικός κόσμος, είναι έργον Θεού “καλόν λίαν” και ότι ο άνθρωπος, ο λαβών εν τω προσώπω του πρωτοπλάστου Αδάμ την εντολήν του “εργάζεσθαι και φυλάσσειν” τον εγκόσμιον  Παράδεισον, εις τον οποίον αρχήθεν ετέθη, οφείλει και σήμερον και εις το μέλλον να εργάζεται και να φυλάσση τον φυσικόν κόσμον, ο οποίος περιβάλλει αυτόν, κατάλληλον διά την εντός αυτού διαβίωσιν αυτού και των επερχομένων γενεών, ήτοι καθαρόν, υγιεινόν, παραγωγικόν, αειφόρον και ωραίον. Δεν εκκινούμεν εκ της εσφαλμένης ιδέας ότι ο άνθρωπος και ο έμβιος και μη έμβιος φυσικός κόσμος ή τα καθ’έκαστον στοιχεία του είναι όντα ισοδυνάμου αξίας, διότι τούτο συνεπάγεται υποβιβασμόν του ανθρώπου, κτισθέντος υπό του Θεού ως βασιλέως της κτίσεως, εις κατάστασιν απαράδεκτον χριστιανικώς. Πιστεύομεν ότι εις την φύσιν κυριαρχεί η ανθρωπική αρχή, ως λέγουν οι ειδικοί επιστήμονες, ήτοι ότι τα πάντα είναι ερρυθμισμένα υπό του Θεού κατά τρόπον υποβοηθούντα την ζωήν του ανθρώπου. Αγωνιζόμεθα, λοιπόν, συστηματικώς ίνα συνειδητοποιήση πας άνθρωπος και πάσα Κυβέρνησις ότι αυτήν την θείαν ρύθμισιν του φυσικού περιβάλλοντος οφείλομεν να μη την απορρυθμίσωμεν, διότι το αποτέλεσμα θα αποβή μακροχρονίως εις βάρος ημών».

                                                ——————————

ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

synodos

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει συστήσει Ειδική Συνοδική Επιτροπή Οικολογίας, η οποία εργάζεται συστηματικώς για να ευαισθητοποιήσει τους πιστούς της εκκλησίας, αλλά και αυτούς που βρίσκονται μακριά από αυτήν, για την προστασία του περιβάλλοντος. Στο τεύχος 6-Ιούνιος 2008 του επίσημου Δελτίου «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», έχει άρθρο με τίτλο: «Εκκλησία και περιβάλλον», όπου εντός του άρθρου αναφέρει: «Οι πνευματικοί ταγοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας καλούν τον κάθε πιστό, αλλά και τον κάθε υπεύθυνο και προβληματιζόμενο άνθρωπο, να συμμετάσχει στην κοινή προσπάθεια για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και για την σωτηρία του πλανήτη μας. Ασέβεια προς το Περιβάλλον είναι ασέβεια προς τον Θεό. Ας αφυπνισθούμε όλοι έστω και την υστάτη ώρα και ας δείξουμε τον σεβασμό μας προς την Δημιουργία του Θεού, ο οποίος πάντα εν σοφία εποίησεν». Και: «Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος δεν αποτελεί σήμερα πολυτέλεια για την θεολογία. Όσοι όμως αφήνουν το ζήτημα αυτό στην επέμβαση του Θεού και μόνον, παραβλέπουν και υποτιμούν την σημασία της ανθρωπίνης ελευθερίας και ευθύνης, του αυτεξουσίου».

Ενώπιον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ετέθη η εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου, με θέμα: «Εκκλησία και Περιβάλλον-Συμβολή του θεολογικού λόγου στη δημιουργία οικολογικής συνειδήσεως». Για να τη διαβάσετε, ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Παραθέτουμε και από τη Συνοδική Επιτροπή, την ομιλία του γραμματέως αυτής, Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. κ. Τιμοθέου Άνθη, με θέμα: «Εκκλησία και Φυσικό Περιβάλλον (Έδαφος, Νερό, Αέρας)». Για να τη διαβάσετε, ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Το έργο που έχει παραχθεί από τους εκκλησιαστικούς ταγούς μας για τη σχέση μας με το περιβάλλον, είναι τεράστιο και είναι αδύνατον να παρατεθεί εδώ. Απλώς θέλαμε λίγο να υπομνήσουμε το πνεύμα της εκκλησίας που χαρακτηρίζεται από ορθοδοξία και ορθοπραξία, που καταδικάζει την παρά φύση κατάσταση και αγωνίζεται και τη φύση της δημιουργίας να την ανάγει στο υπέρ φύσιν. Δυστυχώς, στις έσχατες ημέρες που διάγουμε, η προσπάθεια των συνετών ανθρώπων είναι πλέον μεγαλύτερη στο να σταματήσει την κατηφόρα των ανθρώπων στο παρά φύση, παρά να ανάγει τη φύση τους στο υπέρ φύση. Σε συνέχεια θα παραθέσουμε με άλλη ανάρτησή μας το έργο και τους λόγους Μητροπολιτών, που με το ανωτέρω πνεύμα της εκκλησίας αντιμετωπίζουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα στις Μητροπόλεις τους.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s